فرار می کنم ؛فــــرار...

این جا آدم ها تمام شده اند...

تمام کسانی که می بینم آدم شکنند...

قلب

احساس

خاطره

غرور

...

و لبخندم رامیشکنند...

و پس از آن میگویند :متأسفم.

و سوار بر نسیمی از خوشی که همراه خود آورده بودند؛طوفان میشوند و ویران می کنند

و ... می روند!

به همین سادگی . . .

نوشته شده در شنبه 22/11/90ساعت 11:41 عصر توسط غزل صداقت نظرات ( ) |