عادت کرده ام به سیاه کردن دفتر خاطراتم،

به مرور عقربه های ساعت دیواری،

به این روزهای تکراری که بدون تو سپری می شوند.

عادت کرده ام که هر زمان،

یادت کودک احساسم را به گریه انداخت،

سرم را به دیوار اتاق تکیه بزنم

و نامت را زمزمه کنم.

عادت کرده ام ...

به هق هق گریه های شبانه ام،

به غروب غربت،

به زمین و زمان

نترس . . .

هنوز ثانیه هایی از عمرم باقی است

که آن را هم به یاد تو سپری می کنم...

نوشته شده در شنبه 15/11/90ساعت 7:4 عصر توسط غزل صداقت نظرات ( ) |