چه زود آمد و گذشت . . .
به همین راحتی.........
.
.
.
دلم برایش تنگ می شود...
برای اردیبهشت . . .
برای خود ِ خودش..
شب هایش..
غروب هایش...
باران هایش..
________________________________
ب ا ر ا ن های اردی بهشتی . . .
تو هم دیده بودی بارانهایش را؟
قدم می زدی با باران . . .
تا ته ِ باریدنش..
شانه به شانه . . .
یک فضای ِ شاعرانه ی محشر . . .
تمام شد همه ی آن روزها . . .
ت م ا م ش د . . .
___________________
خداحافظ اردیبهشت ِ من ...خداحافظ ...
_________________________
پ.ن1: دلم برای این اردیبهشت تنگ می شود. . .
پ.ن2: بی قرارم از رفتنش . . .به او بگویید که بماند. . .
+ من دلم برای این اردیبهشت تنگ می شود..
دلم.. . . .
من دلگیرم . . .
از تو . . .
از خودم . . .
از . . .
از این باران هم . . .
از این قلم ِ خسته . . .
حسرت ِ نوشتن ِ یک دنیا واژه بر دلم مانده ...
اما قلمم نمی نویسد..
دیگر نای نوشتن ندارد . . .
_____________________________
کم کم ....
نم نم .......
قطره قطره ........
ولی قانع نمی شوم ...
انگار دارد تنهائیم را به رخم می کشد ...
من هم لجش را در می آورم..
دست می کشم روی چادرم...
تا نشان بدهم خوشحال نیستم از باریدنش..
او هم به تلافی تند تر می بارد..
می دانم می خواهد دلم رو بسوزاند..
خوب هم می سوزاند..
می بارد ..
باز هم می بارد..
خیلی تند تر...
من دلگیرم ..
من از این باران هم دلگیرم...
_____________________________
پ.ن:می دانم دل باران را بدجور شکستم ...او هم ...
این روز ها گوش هایم پر است از حرفهای تکراری ِ این و آن..
یوسف گم گشته باز آید به . . .
غم مخور..
غم مخور..
غ م م خ و ر...
حافظ فکر این جایش را نکرده بود..
غم را فقط باید خورد . . .
بلعید ..
و
کم کم
......
اصلا غزل و غم نخوردن؟
مگر میشود؟
تمام غزل های حافظ نتیجه اش میشود غم خوردن . . .
__________________
این کاغذ ِ سفید هم از دست ِ من خسته شده ..
این قلم ِ لرزان هم ..
کاغذ را خط خطی میکنم تا دیگر سفید نباشد
کاغذ را باید سیاه کرد..هر چه سیاه تر ..دیدنی تر ..
مثل ِ زندگی ِ من . . .
سفید برایش بی معنی ست..
هر چه هست
سیاه ِ سیاه ِ سیاه . . .
بالاتر از سیاهی فقط خود ِ سیاهی ست..
_________________________________________
پ.ن1:دلم یک جعبه مداد رنگی میخواهد..
پ.ن2:این هم از روزهای ِ اردیبهشتی ِ من..
دیگر اردیبهشت هم برای ِ من تمام شد ....
اردیبهشت می شود . .
و
هنگامی که من در چشمان ِ تو متولد می شوم..
می لغزم روی گونه های ماه ..
فرو می چکم از دستان ِ گرم ِ تو...
اردیبهشت می شود ..
و
من
سروده می شوم
روی دیوار ِ کوچه پس کوچه های دلت . . .
.
.
حس می کنم من ناب ترین غزل ِ روی ِ زمینم . . .
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پ.ن:بی قرارم از بوی ِ عطر ِ یاس . . .
داشتم از پله ها می رفتم پایین . . .
هولش دادم . . .
نزدیک ِ افتادن بود . .
دستش را گرفتم ..
دلم برایش سوخت . . .برای خودم هم .. . . .
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
می آید می نشیند رو به روی من . . .
دستش را می زند زیر چانه اش..
از لج ِ من می خندد..
سرم داد می کشد . . .
و
شروع می کند به حرف زدن . . .
از تو . . .
از من . . .
از خودش . . .
می دانی که..بیشتر از تو..خیلی بیشتر. . .
مسخره ام می کند..
من را . . .
اردیبهشت را . . .
گوش هایم را می گیرم . . .
صدایش بلند تر می شود انگار . . .
چشمانم می سوزد . . .
دستانم می لرزد..
دیگر توان دفاع کردن از تو را ندارم..
دیگر کم آورده ام..
کـــــ ــــــ ــــــم آورده ام . . . .
______________________________________
پ.ن1:می فهمی که ک م آ و ر د ه ا م ؟
پ.ن2:دیوانگی هم عالمی دارد نه؟
| Design By : Pars Skin |
به حرفهایم می خندی..نه؟ بخند..خنده هایت را دوست دارم..
